Wielu ludzi ma bogaty świat wewnętrzny. Potrzebują oni bodźców, aby uruchomić swoją wyobraźnię. Istnieją dwie kategorie takich osób: przewodnicy, którzy dzięki swoim naturalnym zdolnościom czerpią ten materiał wszędzie i ze wszystkiego, oraz ci, którzy podążają za nimi — odbierają twórczo przetworzone wrażenia pierwszych, co wywołuje w nich przyjemne przeżycia. Ci drudzy są w tym procesie nie mniej ważni, ponieważ ich emocjonalne i psychologiczne reakcje na odbiór dzieła są nie mniejsze, a czasem nawet silniejsze niż przeżycia przewodników. To tandem, w którym jedni nie mogą obejść się bez drugich. Jedni tworzą, drudzy odbierają.

W sztuce realistycznej, w obrazie sztalugowym, dominuje odnaleziony, charakterystyczny wizerunek. Zawsze jednak istniała i istnieje potrzeba obrazu wymyślonego, który staje się katalizatorem naszych przeżyć i sposobem zrozumienia tego, co pozostało niezauważone, a jest ważne, lub czego nie da się zobaczyć w realnym życiu. Istnieje forma wypowiedzi, jaką jest alegoria, w której można ukazać sprawy życiowo istotne, omijając realizm. Czyli mówić o tym samym, lecz inaczej. W takim obrazie postacie i atrybuty, choć zaczerpnięte ze świata realnego, mają inne znaczenie — stają się symbolami, co pozwala głębiej i szerzej odsłonić zamysł, czasem nawet na kilku poziomach. Obrazy łączące mity, legendy i alegorie umożliwiają stworzenie wyrazistego, treściwego wizerunku. Jest to opowieść o tym, że w życiu wiele spraw istotnych ukrytych jest pod powierzchnią, niedostępnych dla szybkiego, powierzchownego spojrzenia.

Tylko widz świadomy, obdarzony bogatą wyobraźnią, potrzebuje takich dzieł, potrafi je zrozumieć i czerpać z nich przyjemność. Do takiego właśnie tandemu dążą zarówno artysta, jak i widz.