Obrazy z poprzedniego okresu stoją na uboczu tego, co powstało przed nimi i po nich. Przerwa po „Romantycznym symbolizmie” była dość długa — aż osiem lat. Lata te wypełniła praca nad renowacją ikon.

A gdy kończy się jeden okres, wszystkie twoje wewnętrzne siły kierują się ku innym wartościom. Jakieś zjawisko natury, jakieś wydarzenie, a może po prostu scena codzienna, którą obserwujesz, przeżywasz. Pojawia się potrzeba podzielenia się nim z innymi — i to właśnie jest powołanie do twórczości. Paradoksalnie to, co odbierane i odczuwane jest jako radość, po pewnym czasie rodzi smutek. Być może wszystko w dziełach sztuki musi być wycierpiane. Są to jednak przeżycia dobre. Dają duszy i sercu możliwość, by nie twardniały, by reagowały i odpowiadały na otoczenie, by żyć emocjonalnie.

Sztuki plastyczne są jednym z tych obszarów ludzkiej aktywności, dzięki którym człowiek może potwierdzić, że jego życie w naturalnym otoczeniu, pośród świata żywego, jest skarbem i największą przyjemnością.